राहां मुक गईयां, पर सफ़र ना मुक्के,
दिल थक गया, पर अंदरले रस्ते ना रुक्के।
जित्थे दुनिया आखे, बस एथे तक ऐ,
रूह आखे — नहीं, हाले होर चलना ऐ।
राहां मुक गईयां...
पर सफ़र ना मुक्के...
पैरां थल्ले धूल बड़ी सी,
अखियां अंदर इक आस खड़ी सी।
मंज़िल पूछी राही कोलों,
राही हस के आखे —
मंज़िल मेरी कोई थां नहीं।
जिन्ना दूर गया मैं अपने आप को लभण,
ओन्ना नेड़े आया कोई चुपचाप खड़ा।
बोल ना बोले, फिर वी सब कुछ आख गया,
दिल मेरा ओहदी खामोशी पढ़ गया।
राहां मुक गईयां, पर सफ़र ना मुक्के,
दिल थक गया, पर अंदरले रस्ते ना रुक्के।
कच्चे घर ते पक्के सपने,
सारे छड्ड के तुर पए अपने।
जेहड़ा अपने अंदर वसदा,
ओह कदे वी दूर नहीं।
ना मैं राजा, ना मैं फ़कीर,
ना मैं कोई नाम वाला।
तेरे दर ते आ के बस एह जाना —
जिसने खुद नूं छड्ड दित्ता,
ओह ही तेरे कोल आया।
हौले तुर वे दिल मेरे,
राह विच शोर बहुत ऐ।
जिस नूं लभना ऐ सारी उम्र,
ओह तेरे अंदर ही चुप बैठा ऐ...
े।
कच्चे घर ते पक्के सपने,
सारे छड्ड के तुर पए अपने।
जेहड़ा अपने अंदर वसदा,
ओह कदे वी दूर नहीं।
ना मैं राजा, ना मैं फ़कीर,
ना मैं कोई नाम वाला।
तेरे दर ते आ के बस एह जाना —
जिसने खुद नूं छड्ड दित्ता,
ओह ही तेरे कोल आया।
हौले तुर वे दिल मेरे,
राह विच शोर बहुत ऐ।
जिस नूं लभना ऐ सारी उम्र,
ओह तेरे अंदर ही चुप बैठा ऐ...
कित्थे जाना
किस नूं पाना
सोच-सोच के थक गया मैं
जिन्नी दूर निगाह गई मेरी
ओन्ना नेड़े लभ गया मैं
छांवां दे पिच्छे दौड़दा रिहां
धूप ने मेरा साथ निभाया
जद अपने ही दिल विच वेख्या
रस्ता ओथै नजर आया
ना कोई दूर
ना कोई नेड़ा
ना कोई मंज़िल
ना कोई रस्ता
जिस पल अपने आप नूं छड्ड्या
ओस पल दिल नूं चैन आया
राहां मुक गईयां...
पर सफ़र ना मुक्के...
राहां मुक गईयां...
पर सफ़र ना मुक्के...
राहां मुक गईयां...
पर सफ़र ना मुक्के...